Home Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg Home
 

 

 

2003 - Andalucía

 

Deel 4: Granada en de klim naar de Pico Veleta

Het is inmiddels donderdag 26 juni. De planning voor de komende dagen is eerst een paar dagen Granada bekijken, maandag de Pico Veleta te beklimmen, dinsdag een rustdag en woensdag richting Málaga te vertrekken waar het vliegtuig ons zaterdag 5 juli weer naar huis gaat brengen.

We gaan de volgende dag met de bus vanaf de camping naar het centrum van Granada en bekijken daar de toeristische hoogtepunten. We beginnen met het Alhambra, waar je zondermeer al een hele dag kunt rondlopen en –kijken. Het Alhambra ziet er van buiten uit als een gigantisch fort, dat uit verschillende onderdelen bestaat. De belangrijkste zijn het Palacio Nazaríes, Palacio de los Leones, Generalife en het Alcazaba.

Het Palacio Nazaríes (ook wel het meest indrukwekkende moslimgebouw van Europa genoemd) is het meest bezochte complex van het Alhambra. Vanwege die drukte moet je een kaartje kopen waarmee je slechts gedurende een bepaalde tijd naar binnen mag (voor ons was dat bijvoorbeeld van half 2 tot 2 uur); je mag wel zo lang blijven als je wilt. Het Palacio is het voormalige paleis van de emir en gebouwd in de 13e en 14e eeuw. Het is een prachtig voorbeeld van Moorse bouwkunst, met name de (plafond)decoraties zijn indrukwekkend, en bijna allemaal 3-dimensionaal.

Alhambra,vlnr: Fuente de los Leones, plafonddecoraties in het Palacio Nazaríes (2x) en uitzicht vanaf de Generalife

 

 

In het Palacio de los Leones staat in de binnentuin de beroemde leeuwenfontein (Fuente de los Leones), bestaande uit 12 marmeren leeuwen die allemaal water uit hun bek spuiten (tenminste als de restauratie klaar is…)

Aan de watervoorziening is in het Alhambra veel aandacht besteed; op veel plaatsen zijn vijvers, watervallen en fonteinen te zien, meestal zijn het ware kunstwerken.

Zo ook in de Generalife, een grote tuin, die behoorde bij het vroegere zomerpaleis van de moslimleiders. Je vindt er patio’s, vijvers, fonteinen, hagen, bomen en heel veel bloemen.

Het Alcazaba is de vroegere kazerne, waar nu niet veel meer van over is dan wat funderingen, waaraan je kunt zien hoe vroeger de vorm is geweest, en torens van waaruit je mooie uitzichten hebt op Granada en omgeving.

Je hebt vanuit het Alhambra ook een mooi uitzicht op het Albayzín, de oude Arabische wijk van Granada (zie linker foto). 

Dat is de volgende plek die we in Granada gaan bekijken. Al in de 7de eeuw stonden hier huizen. Het ziet er nog zeer authentiek uit met hele nauwe straatjes en kleine pleintjes met kroegjes. Hier zijn in de 13de eeuw inwoners van Baeza (waar we ruim een week geleden nog waren) naar toe gevlucht toen hun stad door de christenen was veroverd. Je hebt vanaf de Plaza San Nicolas een mooi uitzicht op het Alhambra (uiteraard), maar bijvoorbeeld ook op de Sierra Nevada met de Pico Veleta!

 

Er is natuurlijk nog veel meer te zien in Granada, zoals o.a. een schitterende kathedraal die we niet bezichtigd hebben en het standbeeld op de Plaza Isabel Cattolica, waar Columbus aan koningin Isabel toestemming vraagt voor zijn reis naar wat later Amerika bleek te zijn (foto rechts). Wij hebben vooral nog van het stadsleven genoten (restaurantjes en terrasjes). Met enige moeite Hebben we een fietsenzaak gevonden, waar we voor € 2,25 een nieuwe binnenband hebben gekocht.

De volgende dag vinden we het weer hoog tijd voor een fietstochtje. We besluiten een verkenningstochtje te maken voor de aanlooproute naar de Pico Veleta. Er zijn namelijk twee routes om de beklimming te beginnen: binnendoor, korter maar steiler, of via de buitenwijken van Granada: langer, maar minder steil. Wij gaan de binnendoor route via Monachil proberen. Dat blijkt behoorlijk zwaar te zijn, hier en daar onverhard en met stijgingspercentages tot 15%. En dan moet de eigenlijke klim nog beginnen! Als we op de hoofdweg voor de klim aankomen (A395), besluiten we nog wat verder te fietsen om er achter te komen hoe steil het daar is. Dat valt juist weer mee. We fietsen door tot het Centro de Visitantes op ca. 1600 meter (dat is nog altijd 1800 meter onder de top!) en besluiten een kleine weg via Güejar-Sierra, Pinos Genil en Ceves de la Vega terug te nemen naar Granada . Een voltreffer!! Het is een prachtige rit over een heel stil weggetje waarbij we naar 1100 meter afdalen, en van fraaie uitzichten genieten; vooral het tweede deel langs het Embalse de Canales (een stuwmeer) is echt schitterend. Helaas kunnen we geen foto’s maken omdat onze digitale camera het nu helemaal niet meer doet. Wat een ergernis.

Het laatste stuk terug naar de camping via Granada, is de omgekeerde route van officiële klim naar de Pico Veleta. We besluiten om die route te nemen als we de eigenlijke klim gaan rijden. Al met al hebben we een schitterende fietsdag gehad.

De volgende dag zou een rustdag (= wassen, fietsonderhoud, zelf koken, lezen, enz.) moeten worden als voorbereiding op de klim naar de Pico. Nee dus. Ik ben de afgelopen nacht behoorlijk ziek geworden, heb moeten overgeven (iets wat ik in 10, 20? jaar niet meer heb gedaan) en voel me vandaag dus goed ellendig. Lig het grootste deel van de dag op bed (wat een geluk dat we een hut hebben gehuurd en dat ik niet in een heet tentje hoef te liggen). Af en toe zit ik een half uurtje in de schaduw buiten, maar verlang al weer snel naar een horizontale positie. Ik vermoed dat ik iets heb gegeten of gedronken, maar de eigenlijke oorzaak blijft gissen, ook al omdat de enige ben die ergens last van heeft. Hoe moet dat nu morgen met de klim?

Eigenlijk zouden we vandaag voor de klim gaan, het wordt nu de uitgestelde rustdag van gisteren. Ik voel me wel wat beter dan gisteren, maar wel zo slap als een vaatdoek en heb dan ook de nodige twijfels over de haalbaarheid van de klim en hoe verstandig het is om het alsnog te doen. Morgenochtend maar beslissen.

Aan het eind van de middag gaan we nog naar Granada en slenteren nog wat door het Albayzín, de intieme Arabische wijk met uitzicht op de Pico Veleta…

Ook kopen we een wegwerpcameraatje zodat we weer foto’s kunnen maken. En we eten een pasta voor het geval we morgen de klim toch gaan doen.

 

En inderdaad beginnen we de volgende dag aan DE klim naar de Pico Veleta, ook al voel ik me bepaald nog niet topfit. We zien wel of en waar het schip strandt.

We zitten om kwart voor acht op de fiets en nemen dus de langere aanlooproute via de buitenwijken van Granada. Dat betekent dat we pas na een kilometer of acht met klimmen beginnen. Voorlopig nog zo’n 5-7%. En dat valt zonder bepakking goed te doen, vooral omdat er af en toe een wat vlakker stuk tussen zit. Ik merk wel dat ik ziek ben geweest, want in tegenstelling tot te doen gebruikelijk, lig ik vandaag tijdens het klimmen in laatste positie… Na de afslag naar Sol y Nieve wordt de weg erg rustig. We klimmen dan ook rustig door tot op 2500 meter. Tot daar mogen auto’s de berg op. Verder niet. Ook vandaag, 1 juli niet. Wij hadden begrepen dat de auto’s vanaf 1 juli wel de Pico op mochten, en juist daarom de klim voor gisteren (30 juni) gepland. Er zijn hier twee grote parkeerplaatsen, maar die zijn allebei vrijwel leeg, zo rustig is het. Gelukkig zijn de eet- en drinktentjes wel geopend.

Na een half uurtje gaan we verder voor de laatste 900 meter naar de top. Het klimmen wordt nu wel zwaarder, er zitten stukken bij van 10%. Bovendien begin je op een gegeven moment de afstand (de totale klim is ongeveer 50 km) en de hoogte te voelen. Maar wonder boven wonder gaat bij mij het klimmen steeds beter. Daarbij komen dan ook nog de prachtige uitzichten en op bepaalde stukken rij je tussen meters hoge sneeuwwallen door, prachtig! We hebben wel veel last van de wind, die bovendien erg koud is. Het allerlaatste stuk is onverhard en met grote gaten in de weg, maar dan ben je zo dicht bij de top dat je dat niet meer deert. Ook overstekende gemzen hinderen je niet. We komen boven op 3396 meter aan tegelijk met een Spanjaard op een mountainbike. Hij vindt het fantastisch dat wij (incl. hijzelf) het gehaald hebben, en begint meteen z’n vrienden te bellen. We hebben hem ook moeten filmen met z’n camcorder. Terwijl hij het commentaar inspreekt. Gelukkig wil hij ons ook op de foto zetten (met het wegwerpcameraatje).

De klim naar de Pico Veleta: stop op 2500 meter, restanten sneeuw en samen boven op de top

 

Op de top zelf is geen enkele aanduiding waar je bent en hoe hoog het is. Het is er kaal en er waait een harde gure wind. Het uitzicht daarentegen is heel bijzonder. Behalve de Muhacaén, die ruim 80 meter hoger is dan de Pico Veleta, zijn alle andere bergen van de Sierra Nevada lager dan het punt waar je zelf staat. Heel apart.

Het allermooiste is eigenlijk de afdaling, dat wil zeggen het tweede deel. In het eerste stuk moet je, omdat het zo steil is en het wegdek zo slecht, vooral heel hard in de remmen knijpen. Maar het tweede stuk, vanaf de parkeerplaats op 2500 meter, is tot in de buitenwijken van Granada, en brede, rustige golvende weg met zo’n 5–7% daling. Je hoeft maar af en toe bij te remmen. Grandioos!

Na 6 uur klimmen, ruim 2 uur dalen en 115 kilometers rijden we de camping weer op. We hebben de hoogst befietsbare berg van Europa beklommen!!!

 

Hierna is het einde van deze vakantie wel heel dichtbij. We gaan op weg naar Málaga, het eindpunt. We hebben voor deze laatste 175 km drie dagen uitgetrokken, dat moet dus goed te doen zijn. We gebruiken daarvoor de etappes 17 en 18 van LO. Maar eerst fietsen we vanuit La Zubia via Gojar (waar we oponthoud hebben omdat de schaapsherder met z'n kudde zich op de route bevindt), Dilar en Otura naar Malahá. Daar komen we bij de A338 richting Alhama de Granada op de route. Het is een beetje een omweg, waarbij we ook nog wat moeten klimmen, maar we ontwijken op deze manier wel de drukke ochtendspits van Granada. In Malahá geven we grof geld uit; eerst € 2,40 voor 2 koffie en 2 plakken cake, en vervolgens bij de bakker (die gesloten lijkt, maar als je het rolgordijn optilt toch open blijkt te zijn) nog eens € 1,32 voor 2 broden en 2 blikjes Cola…

 

Helaas laat mijn gezondheid me in de loop van de dag steeds meer in de steek. Ik krijg blijkbaar een enorme terugslag van de inspanningen van gisteren, heb me dus toch erg moeten forceren. Omdat ik me zo slap voel, overgeefneigingen heb en een aanval van diarree krijg (ja dit is niet zo’n smakelijk stukje), besluiten we al na 45 km te stoppen en het tentje neer te zetten op camping Embalse de los Bermejales, aan het gelijknamige stuwmeer. Een prima camping, met groen gras en schaduw! Daar lig ik dan ook de rest van de middag op en in. Hopelijk gaat het morgen weer beter.

Nee dus. Dit is mijn zwaarste fietsdag ooit geworden.

We fietsen eerst over A338 naar Alhama de Granada en gaan daar verder op de A335. Tot Ventas de Zafarraya hebben we steeds uitzicht op de Sierra de Tajeda. Direct na Ventas gaat de weg door een nauwe opening tussen een aantal gigantische rotsformaties door en duikt vervolgens al slingerend 700 meter naar beneden tot aan het Embalse de Viñuela. Daarna is het weer klimmen tot Periana. Ondanks de vele rustpauzes zit ik er helemaal doorheen en hoop dan ook dat er een hostal in Periana te vinden is. Nee dus. Dan maar door naar Riogordo en daar binnendoor naar Colmenar. Helaas fietsen we in Riogordo fout en komen op de drukke A356 terecht, vals plat en de wind schuin tegen.  Dat ontbrak er nog net aan. Als we uiteindelijk toch in Colmenar aankomen, nemen we onze intrek in het eerste het beste hotel dat we kunnen vinden: Hotel Belen (niet opgenomen in de gids van LO). Het is een schone, gezellige en goedkope overnachtingsmogelijkheid, die ook nog pal aan de route ligt. Een aanrader dus.

Sierra de Tajeda in de buurt 

van Ventas de Zafarraya

 

 

 

 

De uitputting nabij

 

Als we de volgende morgen tussen de Spanjaarden aan de bar zitten te ontbijten, merk ik dat ik me vandaag echt wat beter voel, want ik heb eindelijk weer trek in eten.

We beginnen dan ook vol goede moed aan onze laatste etappe naar Málaga.

Tijdens het eerste stuk (over de C345) tot aan de Puerto del Leon (960 meter) is het nog redelijk klimmen geblazen, maar je fietst nog wel door een prachtige omgeving. Na de Puerto is het eigenlijk alleen nog maar afdalen naar Málaga. Je ziet de stad al heel snel in de diepte liggen. Heel bijzonder: je fietst zelf nog in de natuur (we rijden langs het Parque Natural Montes de Málaga) en je ziet een grote (haven)stad inclusief smog diep onder je liggen. We stoppen dan ook herhaaldelijk om nog even te genieten voordat we de drukte ingaan. Je blijft overigens tot aan de buitenwijken van Málaga door de natuur fietsen!

 

Het dagmenu staat nog in

peseta's angegeven

(900 Pts = 6 €)

 

 

 

 

Waarschuwing voor 

gevaarlijke fietsers

 

 

 

 

 

Uiteindelijk rijden we Málaga in, eten in een strandtentje onze lunch en rijden dan door richting Churriana. Dat is een dorp iets ten zuidwesten van Málaga, van waaruit het vliegveld gemakkelijk te bereiken is. Om in Churrina te komen moeten we echter wel een stuk over een erg drukke weg. We nemen onze intrek in Hostal Ramos, een tent waar wel meer vakantiefietsers komen. Het is dan ook geen probleem om de fiets binnen te zetten. Omdat we al bijtijds gearriveerd zijn, hebben we nog uitgebreid de tijd om Churriana te bewonderen! Nou het is inderdaad een dorp voor 1 nacht dat lekker dicht bij het vliegveld ligt. Je kunt vanaf een bepaald plein de vliegtuigen zo ongeveer voor je neus zien opstijgen en landen. Je ziet vanaf datzelfde plein trouwens ook de zee en bergen.

Ik ben me inderdaad vandaag goed blijven voelen, en we kunnen dan ook gezellig en uitgebreid van de tapas genieten. We hebben echt weer grof geld uitgegeven: 3 x tapas per persoon, 4 pils en 2 koffie: € 11! Bovendien ben ik nog naar een hele dure kapper geweest: € 3. Waar leven die mensen hier van?

Einde van de vakantie! ¡El dia de salida!

Na acht km en 20 minuten fietsen zijn we op het vliegveld van Málaga. We pakken de fietsen weer in het plastic, zetten dat hier en daar met wat tape vast, halen de trappers eraf en draaien het stuur een kwartslag. Dan inchecken zonder problemen en wachten op de BasiqAir vlucht van half 12 naar Amsterdam. Na een voorspoedige vlucht landen we daar om 2 uur. Na 50 minuten gaan we met bagage en ongeschonden fietsen door de uitgang. Tot onze grote verrassing worden we daar door familie opgewacht, zodat we meteen onze enthousiaste verhalen over deze prachtige vakantie kwijt kunnen.

Agave in bloei 

 

 

 

 

 

Naar Inleiding 2003 Sevilla - Cordoba Granada + Pico Veleta Home
Cordoba - Cazorla algemene informatie
Cazorla - Sierra Nevada

 

bijgewerkt: 09-apr-2010