Home

Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg

Home

 

2018 - Spanje: Fietsen van Girona naar Sevilla

 

Deel 2: van Teruel naar Cazorla

 

 

 

Inleiding

 

 

 

Girona - Teruel

 

Tekst

 

Foto's

 

 

 

 

 

Teruel - Cazorla

 

Tekst

 

Foto's

 

 

 

 

Cazorla -Ronda -Sevilla

 

Tekst

 

Foto's

 

 

 

 

 

Algemene informatie

 

Na een uitgebreid ontbijt voor € 6 pp gaan we de volgende ochtend weer op pad. Om te beginnen naar de bakker, om een heerlijk 7 granen brood te scoren.

De route van Teruel tot Bezas is zwaar (vooral door tegenwind) en saai. Kort voor Bezas wordt het landschap aantrekkelijker. Tijdens onze koffiepauze in Bezas komen er Nederlanders uit de tegengestelde richting aanfietsen. Zij de rijden de El Cid route en hebben 3 jaar geleden de route gefietst die wij nu rijden. Gezellig met elkaar ervaringen uitgewisseld.

Daarna wordt het een prachtige fietsdag. We komen kort na Bezas in de Sierra de Albarracín: prachtig, wat een rotspartijen, wat een mooi gekleurde bergen. Het wordt saai, maar ook de wegen zijn weer van uitstekende kwaliteit en vrijwel autoloos.

We lunchen in een parkje in Albarracín. Albarracín hebben we verder niet bekeken (hebben we in 2001 gedaan, zie aldaar), wel de uitzichten en de oude muur (die veel te modern is gerestaureerd) gezien.

De natuur wordt na Albarracín nog mooier, woester; de wegen nog rustiger. We rijden o.a. door een prachtige kloof.

Na een stop in Calomarde beginnen we aan de laatste klim van de de dag, naar de Puerto de Las Banderas op 1584 m. Niet al te lang, max. 8-9%. We komen, na enig zoeken, om ca. half 6 bij het gereserveerde hostal aan in Frias de Albarracín: basic (dus niet duur), maar we kunnen er een biertje drinken, eten en ontbijten, dus helemaal goed.

Las Frias de Albarracín stelt niet veel voor, maar dat geldt voor veel van onze overnachtingsplaatsen; de route gaat echt door het binnenland van Spanje!

Het avondeten (la cena) was uitgebreid (veel keuze) en lekker.

 

Na een uitgebreid ontbijt op pad met zon! Het is nog wel fris, want we starten op een hoogte van ruim 1400 meter. Dit wordt weer een prachtige dag. Zowel wat het weer betreft, als genieten onderweg. Ook al is de eerste voorziening pas na 54 km, het is al die tijd genieten van de omgeving die ons telkens weer verrast, de ene bergketen is nog mooier dan de andere. De foto’s zullen slechts een flauw aftreksel zijn.

Na 10 km maken we een stop om de bron van de Taag (El Tajo) te bekijken. Dat stelt (uiteraard) niet veel voor, maar is duidelijk wel een begin van wat later een machtige rivier zal worden. Er is een plein aangelegd dat ontsierd wordt door grote stalen beelden.

De koffiestop is dus na 54 km in Uña. Inmiddels hebben we besloten door te fietsen tot Cuenca (ca. 90 km) en reserveren tijdens de koffie een kamer in Hostal Casa de la Luz.

Hierna hebben we nog 1 stevige klim, maar ook die gaat goed en zo fietsen we lichtdalend af naar Cuenca. Na nogal wat zoeken vinden we ons Hostal in de benedenstad. Een eenvoudig geval. Na het douchen gaan we de bovenstad = oude stad bezoeken. Die licht 85 meter hoger. Dan voel je wel dat je 90 km hebt gefietst. Maar het is wel de moeite waard (kathedraal, hangende huizen, brug). Maar ook toeristich, wat vooral te merken is bij het eten: slechte bediening.

 

Het onbijt van Casa de la Luz is magertjes. Na enig zoeken komen we op de juiste weg en na nog 6 km afzien vanwege de drukte van Cuenca komen we weer op de ons zo vertrouwde rustige landwegen. Eerst is er vooral veel akkerbouw, maar na zo’n 25 km worden we verrast door een snelle overgang naar opnieuw bergen met ruige rotsen. Dus weer: prachtig!

Onze koffiestop is na 40 km op een prachtig, stil, schaduwrijk dorpspleintje in Valería. Die schaduw is belangrijk, want er is letterlijk niet 1 wolkje aan de lucht te bekennen. Na weer € 6 betaald te hebben voor 4 Americano’s (grote zwarte koffie) en 4 Magdalena’s (zoiets als muffins) gaan we op pad. Na een uurtje stoppen we voor de lunch (met heerlijk volkoren brood) langs de kant van de weg. Gedurende de 45 minuten die we daar zitten komt er 1 auto en 1 vakantiefietser (die ons niet ziet) langs. Het wordt steeds heter, maar de omgeving blijft prachtig.

We hebben een kamer besproken in Alarcón, Casa Rural El Hidalgo de Alarcón. Alarcón is een schitterend gelegen vestingdorp, mooi (= nauwelijks) gerestaureerd. De ontvangst door eigenaar Javier is allerhartelijkst. De fietsen staan in een soort kelder, en het ontbijt mogen we zelf klaarmaken: er staat van alles klaar.

We kunnen de vuile was aan Javier meegeven; is morgenochtend schoon en droog.

We besluiten al snel dat we onze rustdag een dag vervroegen en hier 2 nachten willen blijven.

We eten bij El Quijote tapas op het terras, terwijl binnen de voetbalwedstrijd tussen Spanje en Portugal wordt gespeeld (het WK voetbal is bezig). Het is heel spannend en de bezoekers leven luidruchtig mee.

 

Rustdag, zelfs geen fietsonderhoud, want de fietsen staan in een afgesloten kelder.

Na het ontbijt gaan we het dorp verkennen en merken dan hoe heet het is, en hoeveel last je daar van hebt als je niet fietst.

Het dorp is leuk en schitterend gelegen; het wordt gedomineerd door het hoger gelegen Castillo waarin ook een parador (luxe hotel) is gevestigd. We drinken daar een cappuccino.

We lunchen met een bocadillo con queso (broodje kaas) bij onze favoriet El Quijote.

We houden ‘s middags siësta en drinken daarna een biertje bij La Tienda en eten weer tapas bij El Quijote.

 

De volgende dag trekken we weer verder, na weer een uitgebreid, zelf samen te stellen ontbijt en wat fietsonderhoud. Dat laatste lukt niet echt: ik wil o.m. het piepen van de achterremmen verhelpen, maar dat is er niet beter op geworden.

Daarna echt op pad. Het eerste stuk van 33 km tot Casás de Benitez (onze koffiestop) gaan licht op en af. Tijdens de koffie kletsen we wat met de plaatselijke bevolking, waardoor we te weten komen dat een standbeeld met shawls niets met het WK voetbal te maken heeft, maar Don Quijote en Sancho Panza voorstellen: Spaanse helden uit de verhalen van Cervantes.

We kunnen bij die kroeg ook plakken Machego kopen, waardoor onze kaasvoorraad weer is aangevuld.

Hierna gaan we 42 km langs een kanaal fietsen: de Traverso Tajo Segura, het verbindingskanaal tussen de Taag en de Segura. Dat betekent 42 vrijwel vlakke, dus gemakkelijke kilometers over prima asfalt. Maar op den duur ook saai door weinig, en dan ook nog steeds hetzelfde, uitzicht. We gaan er halverwege af om frisdrank te kopen in Fuensanta en in de schaduw te lunchen. Want het is weer heet (30+).

Rond vieren komen we in Barrax aan. We hopen een kamer te kunnen krijgen bij Hotel El Cruce, dat lukte niet via Booking en ook niet telefonisch. Bij aankomst blijkt waarom: cerrado por descanso, gesloten vanwege een korte vakantie.

Dan maar naar het enige andere adres: een Hostal waarnaar ik al wel geprobeerd heb te bellen om te reserveren. Dat hostal lijkt niet zo aantrekkelijk, maar alla. Die reservering blijkt toch gelukt te zijn. En de fietsen staan weer in een garage!

Na douchen het dorp even verkend, maar dat stelt niks voor (goed dat we in Alarcón onze rustdag hadden gepland!). Wel een lekker biertje gedronken en Lays (chips) geknabbeld.

Na het eten, dat om voor ons onduidelijke redenen, verplicht binnen moest, op het terras nog wat gedronken.

Na enige tijd schoven wat Brabanders bij ons aan. Zij blijken bij de firma Hack (met een c) te werken en hier als loonwerkers doperwten te oogsten, al minstens 15 jaar. Ze komen elk jaar een week of 8-9.

Nadat ze naar binnen zijn gegaan om te gaan eten, komt er plotseling één verkleed als Sinterklaas weer naar buiten....... We weten nu dus waar Sinterklaas woont!

 

Slecht geslapen door veel lawaai van mensen en verkeer.

Na een karig ontbijt en een schandalige bediening gaan we rond 9 uur op pad.

Eerst over een provinciale maar niet drukke weg. Vervolgens over een binnenweggetje door aantal kleine plaatsjes: arm en bouwvallig. We stoppen in Toriez, een iets groter dorp met voorzieningen en dat er ook wat welvarender uitziet.

Hierna gaan we, na wat wikken en wegen, de Via Verde Don Quijote op, en niet de N322. De Via Verde is onverhard en met tunnels, maar autovrij. Na een kilometer of 10 gaan we de Via Verde af om in El Jardin iets te gaan drinken. We besluiten voorlopig niet op de Via Verde verder te gaan omdat we vooral de onverlichte tunnels wel een beetje zat zijn. En de drukte op de N322 lijkt erg mee te vallen. En dat is in werkelijkheid ook zo. Het laatste stuk van de Via Verde pakken we daarna weer op en dat blijkt dan wel grotendeels verhard te zijn en de tunnels zijn verlicht! Lunchen doen we langs dit stuk van de VV.

Rond 4 uur komen we bij het door ons gereserveerde Hostal aan: de mooiste tot nu toe, de gastvrouw is heel aardig en zoekt de beste kamer voor ons uit: heel ruim, prachtig uitzicht en 2 balkons! En ook Alcaraz is een leuk oud stadje, goede keuze dus.

In het Hostal gegeten voor € 15 pp. Uitgebreide maaltijd: ham+kaas, tortilla, ensalada mixta, pechuga de pollo + frites, fruit.

 

Ook het ontbijt de volgende ochtend is dik in orde.

Weer gaan weer op pad voor een nieuw avontuur.

We maken een stop in Salobre op een gezellig pleintje. Daar ook de overnachting in Siles bij Casa Rural Los Pilos vastgelegd.

Op een gegeven moment komen we bij een slagboom waar op staat dat de weg is afgesloten, blijkbaar ivm gevaar voor vallende rotsblokken. We laten ons echter niet zo snel afstoppen en bovendien zien we mensen wandelen op die ‘gevaarlijke’ weg. Dus wij om de slagboom heen, en fietsen (ca. 6 km) verder! Prachtig! Uiteraard autovrij, maar ook schitterende gekleurde rotsen en langs een prachtige kloof.

Daarna een serieuze klim naar de Puerta de las Crucetas (1300 m), gevolgd door een schitterende afdaling naar Riópar. Daar op een bankje geluncht.

Vervolgens verder naar Silas. Dat blijkt een dorp te zijn met vooral steile straten omhoog. En wat denk je? We moeten voor ons overnachtingsadres naar het hoogste punt. Bij aankomst blijkt er niemand te zijn. Dus bellen en 10 minuten later arriveert de eigenaresse. We blijken weer de enige gasten te zijn en hebben het hele huis voor onszelf.

Voor een biertje, boodschappen en het avondeten gaan we het hele steile stuk lopend weer naar beneden, uiteraard later weer omhoog terug.

 

De volgende ochtend hebben om half 9 met de eigenaresse afgesproken om sleutel in te leveren en te betalen. Als ze er om kwart voor 9 nog niet is, vertrekken we met achterlating van de sleutel en de verschuldigde € 40.

(Later horen we van booking.com dat ze door de eigenaresse zijn gebeld en dat we die € 40 terugkrijgen omdat we die al bij de reservering hadden betaald....!)

De tocht van vandaag begint met een rustige klim naar Benatae, waar we op de weekmarkt voor € 0,80 2 platte perziken en 4 pruimen kopen. Daarna afgedaald naar Orcea. Onderweg genoten van de prachtige vergezichten en de strak aangelegde olijfboomgaarden.

Het traject blijft licht op en neer gaan. We houden een koffiestop bij een Hostal in Cañada Morales. Vervolgens vooral afdalen naar Tranco, waar we bij de stuwdam van de Embalsa de Tranco onze lunch opeten. Daarna nog 16 km naar de accommodatie (Apartamentos El Madroñal) dat een paar km voor Coto Rios ligt.

Prima appartement en een aardige beheerder.

We kunnen in een hotel-restaurant op 500 meter afstand eten en drinken. Maar wat blijkt..... het hotel is in beslag genomen door kinderen die op schoolreis zijn. We kunnen er niet eten! Wel een biertje drinken en we kunnen ook een bocadillo queso (broodje kaas dus) en een wat drinken meekrijgen; dat wordt dus ons avondeten. Ja, het leven van vakantiefietser is soms zwaar....

Met de achterrem, die al een hele tijd heel veel herrie maakt, aan het prutsen geweest; moeizaam gebeuren. Uiteindelijk beide remblokjes vervangen en de rem opnieuw afgesteld. Nu lijkt het opgelost te zijn.

Buiten voor ‘ons huisje’ ons ‘diner’  opgegeten. Nog een hele tijd buiten gezeten.

 

Ons ontbijt bestaat uit 2 (oude) sneetjes brood die we in een tosti-apparaat kunnen stoppen; geen thee of koffie, maar kraanwater...

We vervolgen onze route langs de Rio Guadalquivir, omgeven door prachtige bergen, wat dalend en wat klimmend en volop genietend. De ontbijtstop hebben we na 8 km bij Hostal-restaurant El Pinar, waar ook weer een grote groep met scholieren een schoolreis / kamp hebben gehad; ze staan op punt van vertrek. De een is nog vermoeider dan de ander. We zullen onderweg nog een aantal bussen zien met schoolkinderen. Het ontbijt was oké en spotgoedkoop.

De weg vervolgend komen we in Arroyo Frio. Dat bestaat vooral uit bars, restaurants en hotels. We houden er een koffiestop.

Hierna begint het echte klimwerk naar de Puerta de las Palomas (1290 m). Vooral het eerste stuk is flink klimmen. Na ca. 6 km kom je bij een kruispunt en dan wordt het minder steil. Op dat kruispunt stoppen we omdat daar een bar/kiosk is. Helaas: gesloten. Er zijn ook nog 3 andere mensen, die ons de weg wijzen naar een bron met lekker koud drinkbaar water. We leggen uit dat we gehoopt hadden op bijv. Cola om onze suikers aan te vullen. Als ze gaan vertrekken komt een van de dames terug met een blikje Cola Zero; daar zitten weliswaar geen suikers in, maar vinden we misschien wel lekker. Wat lief!

De rest van de klim verloopt (uiteraard) soepel. Boven lunchen we, met o.a. een fraai uitzicht op de Sierra de Cazorla. Daarna is het vooral afdalen naar Cazorla, waar we het door ons voor 2 nachten gereserveerde hotel Guadalquivir snel kunnen vinden.

Tijdens het avondeten in een restaurantje treffen we een Nederlands stel dat vanuit Amersfoort via Girona naar Sevilla fietst in ca. 8 weken. We hebben elkaar veel te vertellen.

 

 

Home

bijgewerkt: 10-feb-2020