Home

Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg

Home

 

2018 - Spanje: Fietsen van Girona naar Sevilla

 

Deel 1: van Girona naar Teruel

 

 

 

Inleiding

 

 

 

 

Girona - Teruel

 

Tekst

 

Foto's

 

 

 

Teruel - Cazorla

 

Tekst

 

Foto's

 

 

 

 

 

Cazorla - Ronda - Sevilla

 

Tekst

 

Foto's

 

 

 

 

Algemene informatie

 

Na een prima ontbijt in hotel Vilobi, dat 300 meter van de aankomsthal van het vliegveld van Girona verwijderd is, stappen we om half 10 op onze fietsen en beginnen we aan onze fietsvakantie richting Sevilla.

Tot Anglés fietsen we dezelfde rustige route als in 2016 (zie aldaar) en drinken we koffie op hetzelfde terras als toen, dit keer met worteltaart.

Na Anglés komen we op een nieuwe route. Eerst naar Sant Hilari, een prachtige rustige weg met o.a. een 25 km lange klim tot 1000 meter hoogte. Daar wat uitgerust en geluncht met brood en kaas dat we in Anglés hebben gekocht. Vooral dat uitrusten was hard nodig!

 

We hebben toen ook een Hostal in Viladrau gereserveerd. Na de boeking ontdekken we dat het Hostal 8 km buiten het dorp Viladrau ligt.... Annuleren kan niet meer (kosteloos). Dus toch maar op weg naar Viladrau met het nodige klimwerk. Dat gaat na de rust- en lunchpauze een stuk beter. In Viladrau de weg gezocht naar het Hostal; gelukkig blijkt dat vooral dalend te zijn. Zo bereiken we na 76 km om 18 uur Hostal de la Guineu, dat een zeer gesloten indruk maakt. Er hangt zelfs een bordje dat wegens personeelsgebrek het restaurant permanent gesloten is.... Maar we hebben toch een kamer gereserveerd? We gaan op onderzoek uit en uiteindelijk vind ik een deur die niet op slot is en als ik daar binnenga kom ik door een lange gang met allemaal keurige hotelkamers. Dan zie ik een eletriciteitssnoer naar buitengaan en die volgend kom ik bij een draaiende cementmolen en bij iemand die een muur aan het  metselen is. Hij blijkt bij het Hostal te werken. Na een moeizame conversatie (hij spreekt nauwelijks Spaans, want is Catalaan) begrijpt hij dat we een kamer hebben gereserveerd en zorgt ervoor dat de eigenaresse zal komen, en ondertussen tapt hij voor ons een biertje. Totdat de eigenaresse is gearriveerd kunnen een kamer uitzoeken, de fietsen binnenzetten, douchen en ons omkleden.

Daarna vertelt ‘de metselaar’ ons uitgebreid over de omgeving (met handen en voeten en met tekeningetjes) en hoe we morgen het beste kunnen fietsen om snel en makkelijk weer op de route te komen.

Als er na een uurtje iemand komt om ons in te checken, gaat hij weer aan het werk. De receptioniste blijkt ook de kokkin te zijn. We kunnen zeggen wat we willen eten en hoe laat. De salade en de kip (op houtskool gebraden) zijn heerlijk. Zo worden schrik en teleurstelling van de aankomst omgebogen in een mooie ervaring!

We zijn trouwens de enige gasten: dat zal de komende weken vaker het geval zijn.

 

Na een ontbijt met Butifarra (broodje met bloedworst, een Catalaanse specialiteit, die wij niet lekker vinden) weer op pad.

We gebruiken de route die ‘de metselaar’ ons gisteren heeft uitgelegd en nu in de GPS staat. Gaat prima en bij Seva komen we weer op de route van Benjaminse. Tona, na 20 km, wordt onze koffiestop, nadat we brood en gebak bij de bakker en kaas en bananen bij de supermarkt hebben gekocht.

Hierna volgt een redelijke klim van 7,5 km, met max. 6% naar de Coll de la Pollosa (917 m). Daarna een heerlijke afdaling naar Moià. Dat wordt onze lunchstop met koffie en cola van Café El Mirador. We hebben een prachtig uitzicht, maar dat wordt al gauw bedorven door opkomende bewolking, en vervolgens door regen en onweer. Daardoor duurt de stop 1,5 uur. Als we weer verder gaan, is het onweer over en regent het nog licht. Dus overschoenen, regenbroek en -jack aan.

In Manresa, een wat grotere plaats met ca. 75.000 inwoners, stoppen we. Op een terras zoeken we bij een cola en een ijsthee een accommodatie uit. Dat wordt Apartemento Urbi, op 2 min fietsafstand van ons terras.

Eerst lijkt het dicht (net als het Hostal gisteren), maar al snel verschijnen er mensen die bij een bureau (administratiekantoor?) horen, dat blijkbaar de administratieve afhandeling doet. In ieder geval klopt alles. De fietsen staan in de woonkamer, en wij slapen op een vide!

Toen we het appartement binnengingen, begon het opnieuw te regenen!

 

De volgende ochtend leg ik, zoals afgesproken de sleutel op de eettafel en trek de voordeur achter me dicht. Helaas ben ik vergeten dat er nog een fiets in het appartement staat.... En om 10 uur gaat het bureau pas open, dus dat wordt anderhalf uur wachten... Gelukkig komt er al na 5 minuten iemand aanrijden, die bij het kantoor blijkt te horen en een reservesleutel heeft, zodat we toch nog snel op pad kunnen gaan. Pfft, daar kom ik goed weg.

We ontbijten bij een kroeg om de hoek, waar gasten van het appartement dat voor € 6 kunnen doen: 2 tostado’s met ham, kaas en jam, jus en thee.

 

Manresa uitfietsen en weer op de route terugkomen gaat mbv de GPS probleemloos. Helaas gaat het steeds harder regenen. We stoppen na 18 km in Maials om bij een bushokje te kunnen schuilen, ook al omdat het inmiddels is gaan onweren. Na 1,5 uur wachten regent het nog steeds flink, het onweer is nu op afstand, en we zijn zijn steenkoud geworden. We besluiten weer op te stappen met een extra trui aan (naast overschoenen, regenjack en -broek die we al aan hebben). Na 10 km komen we totaal verkleumd in Obedo aan, waar we meteen een cafetaria zien en daar snel naar binnengaan. Het is er heerlijk warm en de mensen zijn erg vriendelijk. Kleding kan drogen, we drinken cappuccino en lunchen (kaaskroketten, kipkroketten, pan de tomate) er ook. Na ruim een uur gaat de tent dicht (siësta) en moeten wij weer op pad; het is inmiddels bijna droog. In het cafetaria hebben we alvast appartement Mircla in Rocafort de Queralt besproken. Dat blijkt na 70 km te zijn, dus nog ruim 40 te gaan. Onderweg vrijwel steeds regen, af en toe is het even droog. We zijn opgelucht als we over zijn!

Mircla is een prima adres. Goede douche met verwarming in de badkamer zodat onze natte spullen weer kunnen drogen. Verder 2 slaapkamers en een ruime zitkamer/keuken.

De kroeg aan de overkant van de straat (de enige in dit dorp met 200 inwoners) blijkt tot 8 uur gesloten, maar de supermercado voorziet ons van bier en chips. Later gaan we bij de kroeg eten.

 

Na een prima ontbijt in de kroeg aan de overkant die bij het appartement blijkt te horen, gaan we weer op pad, de zon schijnt!

Na 16 km afdalen maken we een cappuccino-stop op de Placa Major in Montblanc, heerlijk in de zon.

Daarna wordt het menens: klimmen! Tot Vallclara (15 km) is het goed te doen. Daar weer een koffiestop. De eigenaar blijkt een Johan Cruijff fan te zijn: hij heeft o.a. een foto waar hij met JC op de foto staat. Vervolgens nog 5 km zwaar klimmen met uitschieters tot 10%; we eindigen op 897 m. Tijdens de klim hebben we kunnen genieten van prachtige uitzichten en de omgeving. En dat blijft ook zo tijdens de geleidelijke afdaling, tot kort voor Margalef. Hier telefonisch (dus in het Spaans!) een kamer besproken bij Casa Rural Ca Calbet. Margalef is klein, maar heeft wel 2 accommodaties en een bar.

 

Na het ontbijt bij ons ‘kattenpension’ (ik heb er 8 geteld, ze lopen wel allemaal buiten), vertrekken we weer met zon! Het gaat op en neer tot La Bisbal de Falset en daarna een stevige klim tot La Figuera. In totaal 20 km door een super landschap en we hebben de weg vrijwel helemaal voor ons alleen. Daarna is het geweldig afdalen, niet te steil, nauwelijks verkeer en prima asfalt, tot kort voor Móra d’Ebre. Dan even door de drukte van Móra en dan weer op en af verder tot Miravet. Hier hebben we 2 jaar geleden overnacht in een mooi casa rural, gerund door een jong Engels stel. We lunchen nu bij een bar aan de Ebro. We regelen er ook ook onze overnachting in Bot.

Na Miravet een paar stevige klimmen om daarna over te stappen op een Via Verde (VV); een Via Verde is een voormalige spoorlijn die geschikt is gemaakt om op te fietsen; de kwaliteit is wisselend. Deze VV is ongeveer 11 km lang, redelijk geasfalteerd, licht stijgend, met ca. 10 tunnels. Van deze tunnels zijn 2 een beetje verlicht, de rest onverlicht. De langste is 746 meter. En die was hartstikke, stikke donker, zodat we moesten lopen. Niet leuk dus.

Iets na vijven komen we in Bot bij Casa Rural Cal Tomàs aan. We worden uiterst vriendelijk ontvangen. De fietsen staan weer binnen. We hebben behalve een slaap- en badkamer ook de beschikking over een keuken, zitkamer en patio (die we met andere, niet aanwezige) gasten kunnen gebruiken.

Bij een gezellige bar drinken we wat. We eten bij restaurant Braserie. Prima eten, veel teveel.

Toen we ongeveer klaar waren met het eten (na tienen) kwam de plaatselijke gymnastiekvereniging met 20 mensen binnen om nog te gaan eten. Het horen en zien verging je.

 

Uitgezoend door de eigenaresse van de Casa, vervolgen we de route over de Via Verde (die hier in Cataluña overigens Via Verda heet). Na 10 tunnels, zonder verlichting, maar ze zijn allemaal kort, komen we weer op de openbare weg. Een prachtige omgeving, prima wegdek, heerlijke temperatuur, maar wel druk: elk half uur een auto!

We zijn op weg naar Valderrobres voor de koffie en die drinken we op een pleintje met taart van de patisería.

Daarna gaat het serieuze klimwerk beginnen. Zo’n 10 km, met af en toe 6-8%. Het gaat redelijk, het is goed fietsweer en we hebben nog steeds de weg voor onszelf. Na de top op 780 meter dalen we af naar Fientespalda om daar een ijsthee (Nestea heet dat hier) te drinken. We zijn weer de enige gasten, maar kort voordat we willen vertrekken komen er 8 volwassenen met ca. 20 kinderen binnen voor hun almuerzo (lunch). Het lijkt wel of het er 200 zijn!

Wij dus snel op pad voor het echte klimwerk van vandaag. Eerst in 10 km van 600 naar 800 meter, en dan in 12 km naar de Coll de Miró (1296 meter). Heel zwaar, want er zitten lange stukken van 10% in, en we rijden ook nog eens 2x3,5= 7 km verkeerd, omdat ik een afslag op de GPS over het hoofd zie. Maar we komen uiteindelijk boven en de omgeving blijft prachtig: kloof, oude bruggetjes, veel groen. Tijdens de klim regent het af en toe iets.

Daarna kunnen we nog 10 km afdalen tot Morella.

In Morella hebben we gisteren al een kamer in Hotel El Cardenal gereserveerd, een prettig idee, want het is weekend en Morella is toeristisch. Het gekozen hotel ligt gunstig, we hebben een fraai uitzicht, en het ziet er goed uit. Gezien onze vermoeidheid, besluiten we al snel om hier 2 nachten te blijven. Dat is geen probleem en de 2e nacht blijkt ook nog € 10 goedkoper te zijn.

We willen op onze rustdag o.a. het kasteel van Morella gaan bekijken.

We eten in een kroegje aan de centrale straat een heerlijke tapas.

 

Rustdag in Morella.

In de zon hebben we het kasteel bekeken. Het ligt imposant boven Morella. Het is in de 10e eeuw door de Moren gebouwd. Later door de katholieken moeizaam veroverd en diverse malen verbouwd en gerestaureerd.

‘s Middags vooral uitgerust op bed, terwijl het buiten regent en onweert. Ook nog wat fietsonderhoud gedaan.

 

Bijtijds op pad. Al snel zijn we op een hele rustige weg en kunnen weer uitgebreid genieten van het landschap en de mooie en strategische ligging van een aantal dorpen, zoals Forcall, La Todolella, La Mata en Mirambel.

Daarna wordt het klimmen steeds zwaarder. Tijdens een koffiestop in Cantavieja spreken we een Spanjaard die op z’n MTB een rondje Barcelona - Valencia - Barcelona aan het fietsen is.

Vervolgens klimmen we 8 km met af en toe 8% door naar 1657 m. Onderweg maken we een stop voor de lunch.

In de afdaling zie ik in Fortanete een bordje van hotel Las Mascadales staan en daar overnachten we nu dus.

Fortanete is 3x niks, klein maar wel een hotel, een hostal en een jeugdherberg. Een authentiek boerendorp.

We zijn nu in de regio Maestrazgo: heel leeg, weinig dorpen, erg groen met opmerkelijke grijze lagen in het rotsachtige gebergte, kortom woest en indrukwekkend.

 

Het afrekenen met Creditcard lukt niet omdat blijkbaar het internet is uitgevallen. Het nummer van de CC is opgeschreven, we zijn benieuwd hoe het geld (€ 100, overnachtinng + avondeten) geïnd gaat worden.

Vandaag gaan we naar het hoogste punt van deze route (1700 m). Gelukkig ligt ons vertrekpunt Fortanete al op ruim 1300 meter, dus dat scheelt.

Gestart met regenjack aan, want op deze hoogte is het hier ‘s ochtends om 9 uur fris. Helaas is dat jack vandaag vanwege kou, wind en regen niet meer uitgegaan. De eerste klim is meteen naar dat hoogste punt, de Puerto de Villaroya. De klim is van de eerste categorie (zie foto)!, maar voor ons redelijk goed te doen.

We dalen weer af tot 1400 m om aan de volgende klim naar de Puerto de Sollavientos op 1507 m te beginnen. En zo gaat het door met een col zonder naam (ca. 1600 m) en de Puerto de Cabigordo.

Als kort voor Corbalán (zo’n 20 km voor Teruel) de regen echt gaat doorzetten, wordt vooral kou lijden en goed opletten voor het natte wegdek, en dus weinig aandacht voor de omgeving. We schuilen vlak voor Teruel zelfs nog even onder een viaduct, waar vrachtauto’s overheen denderen

Het gereserveerde hotel is gelukkig snel gevonden.

Na het inchecken gaan we op pad naar een fietsenmaker om eindelijk eens goed te kunnen schakelen.

Als we ons dan hebben gedoucht, kunnen we eindelijk een welverdiend biertje gaan drinken en het Centro Historicó gaan verkennen. We bekijken o.a. de Spaanse Trappen.

Eindelijk weer eens buiten kunnen eten op een terras in het oude centrum.

 

 

 

Home

bijgewerkt: 10-feb-2020